Ο δρόμος Καλαμάτας Σπάρτης 70 έτη από των εγκαινίων του

Ο δρόμος Καλαμάτας Σπάρτης 70 έτη από των εγκαινίων του Δρος Ιωάννου Π. Μπουγά Θεολόγου Στις 12 Μαΐου 2019 συμπληρώθηκαν 70 έτη από τον εγκαινιασμό του δρόμου Καλαμών –Αλαγονίας- Σπάρτης. Πολλά έτη πριν από το 1949 οι κάτοικοι της Καλαμάτας, των χωριών της Αλαγονίας και της Σπάρτης προσπαθούσαν ολοκλήρωση διάνοιξης της οδού. Ενδεικτικώς αναφέρονται οι κάτωθι προσπάθειες. Στις 20 -4 -1933 ο τότε Γυμνασιάρχης του Πρακτικού Λυκείου Καλαμών Αναστάσιος Κουτουμάνος πραγματοποίησε ομιλία στην αίθουσα του Εμπορικού Συλλόγου με θέμα την διακοπή των εργασιών διάνοιξης του δρόμου, καθώς και πρόταση για την ασφαλέστερη διάνοιξη προκειμένου να εξυπηρετούνται καλύτερα οι κάτοικοι Καλαμάτας Σπάρτης και των Δήμων του Ταϋγέτου. (Εφημερίδα Σημαία 20-4-1933) Ο Α. Κουτουμάνος καθώς και ο τότε Πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Καλαμών Σπ. Γ. Παπαδόπουλος πρωτοστάτησαν με παρεμβάσεις στα υπουργεία, άρθρα στις εφημερίδες, ομιλίες κ.α. για την κατασκευή του δρόμου. Στην εφημερίδα Σημαία στις 4-11-1933 δημοσιεύεται επιστολή του Εμπορικού Συλλόγου Καλαμών προς την Ένωση Λακεδαιμονίων Αθηνών, στην οποία αναφέρεται ότι το μεγαλύτερο μέρος του δρόμου έχει ανοιχτεί και το κράτος έχει μέχρι τότε δαπανήσει 70 και πλέον εκατομμύρια δραχμές και υπολείπονται να κατασκευαστούν μερικά τμήματα του δρόμου κόστους 20 -25 περίπου εκατομμυρίων. Αργότερα στις 3-1-1934 στην εφημερίδα Σημαία αναφέρεται: «έχει περιλιφθή εις την πρώτην σειράν των εκτελεσθησομένων έργων οδοποιίας, τα οποία θα αρχίσουν ευθύς ως συναφθή το δάνειον των 500.000.000 δραχμών». Ο δρόμος ολοκληρώθηκε μετά την λήξη του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, αφού προφανώς τον χρησιμοποιούσε διανοίγωντας τον περισσότερο και ο στρατός κατοχής. Στην ολοκλήρωση του έργου πρωτοστάτησε ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος Δασκαλάκης, ο Ιεράρχης ο οποίος με την προσωπικότητά του και τα έργα του αναμόρφωσε την Μεσσηνία μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Τέλος στις 12-6-1949 πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια από τον Βασιλέα Παύλο. «Την 12ην ετελέσθησαν τα εγκαίνια της οδού Καλαμάτας Σπάρτης παρουσία της Α.Μ. του Βασιλέως. Μετά τον τελεσθέντα Αγιασμόν, εις όν προέστηκαν οι Σεβ. Μητροπολίται Σπάρτης και Μεσσηνίας, η Α.Μ. απεκάλυψε την πλάκα την φέρουσαν το όνομα της οδού και ακολούθως έκοψε την ταινίαν, ενώσας ούτω συμβολικώς τους δύο Νομούς. Είτα ο Σεβ. Μητροπολίτης μας προσεφώνησε τον Βασιλέα εξ ονόματος του ποιμνίου του, εξάρας την σημασίαν του μεγάλου έργου. Τον Βασιλέα προσεφώνησαν η Α. Σ. ο Μητροπολίτης Σπάρτης κ. Διονύσιος και οι Νομαρχούντες Μεσσηνίας κ. Ι. Σταύρου και Λακωνίας κ. Παραβάντης. Η Α.Μ. ο Βασιλεύς διήλθε δια της πόλεως των Καλαμών προκειμένου διά πολεμικού σκάφους ν’ αναχωρήση δια Πειραιά. Την Α.Μ. αποχαιρέτησαν εις τον λιμένα μας η Α.Σ. μετά των λοιπών τοπικών αρχών. (ΔΙΔΑΧΗ, Μάιος Ιούνιος 1949, σελ.36) Η οδός ονομάστηκε: «Βασιλέων Παύλου και Φρειδερίκης». Οι φωτογραφίες του παρόντος άρθρου προέρχονται από το βιβλίο του Ιωάννου Π. Μπουγά : Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος Δασκαλάκης (1905 1961) – Ο αναμορφωτής της Μεσσηνίας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, Καλαμάτα 2011 Εκδόσεις Έλυτρον.

όταν η Εκκλησία γίνεται κόσμος

   

όταν η Εκκλησία γίνεται κόσμος

Αφορμή για τον παρακάτω προβληματισμό έδωσε η παρουσιαζόμενη στα εκκλησιαστικά πρακτορεία ειδήσεων πρωτοβουλία πολλών Μητροπόλεων και της Αρχιεπισκοπής Αθηνών σχετικά με την ηλεκτρονική έκδοση των αδειών γάμου. Δηλαδή οι μέλλοντες « ελθείν εις γάμου κοινωνίαν » δεν χρειάζεται να έλθουν σε προσωπική επαφή με τον ιερέα και στην ουσία με τον Επίσκοπο, αλλά αρκεί μια απρόσωπη ηλεκτρονική αίτηση για την έγκριση του γάμου αυτού.

   Πως είναι δυνατόν τώρα να διδάξεις ως Εκκλησία, ότι και ο γάμος δεν είναι ατομικό γεγονός αλλά εκκλησιαστική πράξη, η οποία τελείται ενώπιον της εκκλησιαστικής κοινότητος ; Δηλαδή, την μέχρι τώρα αλλοτρίωση αυτού του μυστηρίου την επαυξάνουμε με τον μανδύα ενός κακώς εννοούμενου μοντερνισμού.

   Αν η εισβολή των συγχρόνων οπτικοαουστικών μέσων στον χώρο της Εκκλησιαστικής συνάξεως πραγματοποιείται και με την σύμφωνη γνώμη της λεγομένης εκκλησιαστικής διοικήσεως, γιατί όχι να μην συμβούν και στο μέλλον τα παρακάτω ενδεικτικά γεγονότα ;

   Στο μέλλον σε μια πανήγυρη του για παράδειγμα του Αγίου Αντωνίου, ο διοικητικός προϊστάμενος του ναού, φέρελπις κληρικός και δεινός χειριστής των συγχρόνων οπτικοακουστικών μέσων, του οποίου τα δάκτυλα αποτελούν συνέχεια του κινητού του, αποφασίζει κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας την προβολή σε γιγαντοοθόνη, ακόμη και στην κόγχη του ιερού βήματος, σκηνών από τον βίο του Αγίου Αντωνίου, προκειμένου κατά την θεολογική του άποψη να προσεγγίσουν καλύτερα οι ορώντες πιστοί την ζωή του Αγίου και να τον μιμηθούν, άλλα και με τον πρωτότυπο αυτόν τρόπο για τα δεδομένα της Εκκλησίας, να προσελκύσει περισσοτέρους πιστούς. Βεβαίως εν συνεχεία ή και ταυτόχρονα το επίτευγμα του αυτό το προβάλει στο facebook προκειμένου να συγκεντρωθούν πολλά likes από τους ανά τον κόσμο διαδικτυακούς φίλους του. Σε λίγο καιρό η πράξη του αυτή θα επαναλαμβάνεται από άλλους κληρικούς και έτσι θα γίνει μια συνήθεια στην Εκκλησία και πως είναι δυνατόν μετά να βιώσει ο πιστός την συμμετοχή του στην Θεια Ευχαριστία ; Στην συνέχεια με την κάμερα γίνεται καταγραφή όσων απουσίασαν από την σύναξη, ενημερώνεται ταυτόχρονα η συμβεβλημένη με τον ναό εταιρία Delivery και ο απουσιάζων πιστός λαμβάνει συντόμως, με το αζημίωτο βεβαίως, το αντίδωρό του διπλωμένο μάλιστα – ύψωμα- ( άλλη εφεύρεση εκκοσμίκευσης προς άγραν κερδών ).

   Άλλος μοντέρνος κληρικός κατά την διάρκεια του κηρύγματός του χρησιμοποιεί ως εποπτικό μέσο, για την κατανόηση από τους πιστούς των λεγομένων, την προβολή σε γιγαντοοθόνη σκηνών από την ζωή του Χριστού μεταφέροντας έτσι με θεολογική αυτάρκεια το μήνυμα της επί γης παρουσίας Του.

   Καινοφανής πράξη είναι και η παρακάτω. Επειδή πολλοί πιστοί καθυστερούν την προσέλευσή τους στην Θεια Λειτουργία « πρωτοπόρος » κληρικός σκέφτηκε να μεταδίδει live ( μετάδοση σε πραγματικό χρόνο ) αυτήν και μέχρι της προσελεύσεώς του ο πιστός να παρακολουθεί αυτήν από το σπίτι του ;h από το αυτοκίνητό του.

   Άλλο μελλοντικό παράδειγμα αλλοτρίωσης, το οποίο ενδεχομένως να έχει πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα στον εκκλησιαστικό χώρο, είναι η ηλεκτρονική καταγραφή και βιντεοσκόπηση των μυστηρίων. Στα μυστήρια του βαπτίσματος και του γάμου πολλοί τεχνικοί λήψης κινούνται με κάθε άνεση εντός του ναού παραμερίζοντας πολλάκις και τον ιερέα. Άραγε γιατί δεν τους δίνουν και ένα οφίκιο, αφού ήδη οι μεταφέροντες το μικρόφωνο και οι φωτογράφοι είναι κληρικοί και το μικρόφωνο έχει αναχθεί σε λειτουργικό σκεύος ; Ο οφικιούχος λοιπόν εικονολήπτης απευθύνεται στον τελούντα το μυστήριο ιερέα λέγοντας του : Ευλόγησον πάτερ την επανάληψη της ευχής ταύτης και ο ιερεύς επαναλαμβάνει την ευχή ή και την στέψη ή και την τριπλή κατάδυση προκειμένου να επιτευχθεί τέλεια λήψη. Πολλές δε φορές ειδική κάμερα τοποθετείται εντός της κολυμβήθρας με την ευλογία του ιερέως και drone υπερίπτανται εντός και εκτός του ναού ως νέα και αυτά λειτουργικά σκεύη.

   Σε εξόδιο ακολουθία μετά το τέλος της, ο αντιλαμβανόμενος τον σφυγμό της εποχής μορφωμένος και με πολλά πτυχία κληρικός, δίδει στους συγγενείς του νεκρού ένα δίσκο αποθήκευσης( κοιν. φλασάκι) λέγοντας τους, ότι σε αυτόν ευρίσκεται η τελεσθείσα ακολουθία της κηδείας του κεκοιμημένου προσώπου τους και όταν την βλέπουν στον υπολογιστή τότε είναι σαν να τελούν το μνημόσυνο του και δεν χρειάζεται να τρέχουν στο μνήμα του για τρισάγιο. Βεβαίως όλα αυτά έχουν κάποιο κόστος. Πως είναι δυνατόν πλέον να κατανοήσει ό πιστός ότι όλες οι αγιαστικές πράξεις της Εκκλησίας δεν είναι ατομικά γεγονότα, αλλά πράξεις σημαίνουσες την Εκκλησία ;

   Αλλά το « ωραιότερο » όλων θα είναι η virtual reality ( εικονική πραγματικότητα ) συμμετοχή σε τελούμενες ακολουθίες από φωτισμένους γέροντες του Αγίου Όρους ή άλλων μονών και τότε πως άραγε θα αντιμετωπίσει η « ποιμαίνουσα » Εκκλησία την απομάκρυνση των πιστών της από την ευχαριστιακή σύναξη, την οποία με την παρακολούθηση – εικονική συμμετοχή των ακολουθιών αυτών δεν θα χρειάζεται να προσέλθουν στην ενορία τους;

   Τέλος αδυνατεί να συλλάβει ανθρώπινος νους ποιά θα είναι η παρουσία και ο ρόλος των φωτογράφων και λοιπών περιφερομένων εντός του ιερού βήματος, οι οποίοι δηλώνουν δημοσιογράφοι και εκπρόσωποι του Επισκόπου ( αν και τον Επίσκοπο δεν τον εκ-προσωπεί ουδείς - βασικό μάθημα εκκλησιολογίας ). Αλλά για τον ρόλο και την παρουσία αυτή ας αποφασίσει το εκκλησιαστικό σώμα δια των ποιμένων του.

   Κάποιοι ενδεχομένως να πουν ότι αυτά είναι υπερβολικά, αλλά η ιστορία, τηρουμένων πάντα των αναλογιών, αποδεικνύει ότι κανείς δεν πίστευε στην πραγματοποίηση εικονικού ανάμματος κεριού ή ότι οι Μονές θα γίνονται εμπορικά κέντρα με διεθνείς οικονομικές συναλλαγές ή ότι οι ιερείς θα συνδικαλίζονται ή ότι οι Επίσκοποι θα απαγγέλλουν πολιτικά διαγγέλματα ή ότι η ποιμαντική τέχνη θα ασκείται μέσα από τα ηλεκτρονικά δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης ή ότι τα μυστήρια θα τελούνται σε ψευτοπαρεκκλήσια πολυτελών ξενοδοχείων ή ότι θα υπάρχει διαδικτυακή εξομολόγηση και τόσες άλλες αλλοτριώσεις.

   Αν δεν συνειδητοποιήσουμε όλοι, ότι είμαστε μέλη μιάς κοινωνίας προσώπων με προοπτική, μιάς μη στατικής κοινωνίας οδεύουσας στα έσχατα, μιάς κοινωνίας που ξεπερνά τα όποια επιτεύγματα κάθε εποχής, μεταμορφώνοντάς τα σε Ευχαριστία και Εκκλησία, πάντοτε η αλλοτρίωση θα ευρίσκεται εντός των τειχών.

https://arxon.gr/2019/06/%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%B7-%CE%B5%CE%BA%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CE%B3%CE%AF%CE%BD%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%82/

Μητέρα Γαβριηλία: η απόλυτη ελευθερία

Μητέρα Γαβριηλία: η Αγία των λεπρών, των τυφλών και των απολωλότων ή αλλιώς η απόλυτη ελευθερία

   Λίγοι γνωρίζουν ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει αναδείξει σπουδαίες προσωπικότητες παρόμοιες με την οσιοποιηθείσα μητέρα-Τερέζα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Χωρίς να υποτιμά κανείς το έργο της γνωστής σε όλους μητέρας Τερέζας οφείλουμε ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί να προβάλλουμε με διάκριση χωρίς υπερφίαλες κομπορημοσύνες το έργο των Ορθοδόξων ανθρώπων της αγάπης και να περιμένουμε τη Χάρη του Θεού να αναδείξει αυτούς Αγίους.

   Η Γερόντισσα Γαβριηλία (2-10-1897 – 28-3-1992) κατά κόσμον Αυρηλία Παπαγιάννη υπήρξε γόνος εύπορης οικογένειας από την Κωνσταντινούπολη. Έλαβε σπουδαία μόρφωση στην Ελλάδα και εξωτερικό. Ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη Φυσικοθεραπεία.

   Το 1954 εγκαταλείπει το Φυσικοθεραπευτήριό της στην Αθήνα, έρχεται στην Ινδία και αφιερώνει τη ζωή της στους λεπρούς, στα τυφλά παιδιά και εκπαιδεύει το Νοσηλευτικό προσωπικό των Νοσοκομείων στις Ινδίες. Βοηθά τους τυφλούς. «Ήρθα στην Ινδία χωρίς κανέναν συγκεκριμένο λόγο... όπως ξέρεις, ο Κόσμος όλος είναι η Πατρίδα μου. Όλα ανεξαιρέτως τα πλάσματα του Θεού με ενδιαφέρουν – όχι μόνον οι Λεπροί» γράφει από το Δελχί. Υπηρετεί τους πάντες αδιάκριτα χωρίς τις «στατικές» ανθρώπινες διακρίσεις. Όλοι αναγνωρίζουν την αγάπη της. Την σέβονται οι απλοί πονεμένοι άνθρωποι αλλά και οι άρχοντες. Συνεχίζει με δυσκολίες να βοηθά τους πάντες.

   «Ούτε πού πας, ούτε τι κάνεις, ούτε πώς ζεις, ούτε αν βοηθείς τους άλλους... Ένα έχει σημασία. Το Ποιόν και το Ποσόν της Αγάπης που δίνεις παντού. Παντού. Χωρίς διακρίσεις».

   Συνεχίζει την προσφορά της στην Αφρική. Έχει γίνει ορθόδοξη μοναχή και εργάζεται ιεραποστολικά. Διδάσκει αναλφάβητους, στις νοσοκόμες των Λεπροκομείων τον τρόπο θεραπείας των ελκών. «Η Αφρική, όπως και όλες οι Χώρες που κουρσεύτηκαν, έχουν τον Μεγαλύτερο Πλούτο – τον Ξυπόλυτο και Πεινασμένο Χριστό που άφησαν πίσω τους οι Κουρσάροι φεύγοντας γιατί δεν μπόρεσαν να Τον διακρίνουν τα θολωμένα τους μάτια, ούτε να Τον αγαπήσουν οι αλλοτριωμένες κουρσάρικες καρδιές τους».

   Η μητέρα Γαβριηλία με την προσευχή καταργεί την αλλοτρίωση του σύγχρονου κόσμου και συναντά τον πονεμένο άνθρωπο της Αφρικής.

   Αργότερα έρχεται στην Αθήνα και διαμένει σε διαμέρισμα που ανήκε στον Γέροντα Αγαθάγγελο Μιχαηλίδη και το μετατρέπει σε όαση πνευματικότητας.

   Ο γράφων είχε τη χαρά να γνωρίσει τη Γερόντισσα στο διαμέρισμα αυτό, που η ψυχική ευωδία της άγγιξε τις ψυχές πολλών νέων. (Νεανική έπαρση δεν τον αξίωσε να γευτεί την γαλήνη, την ειρηνευτική ευωδία που διάχυτα υπήρχαν σ’ αυτό το σπίτι). Γίνεται η Γερόντισσα Γαβριηλία ιεραπόστολος στο κέντρο της Αθήνας. Φιλοξενεί, βοηθά, παρηγορεί τους πάντες. «Στο σπίτι των Αγγέλων (ενν. το διαμέρισμα της οδού Μηδείας 7) βρήκαν ανάπαυση μικροί και μεγάλοι, άνδρες και γυναίκες όλων των ηλικιών, από Αμερική και Ευρώπη. Ξένοι και Έλληνες απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας κι από κάθε γειτονιά ή προάστειο της Αθήνας. Ιεράρχες και Ιερείς. Μοναχοί και Μοναχές. Λαϊκοί και Κοσμικοί. Όλων των ηλικιών από μηνών μέχρι ενενήντα χρονών... Έβλεπες από Ορθοδόξους μέχρι αθέους. Από καλλιτέχνες μέχρι επιστήμονες. Από ραβδοσκόπους μέχρι δασκάλους του Καράτε. Από Σάϊ-Μπαμπικούς μέχρι Γιόγκιδες. Από μέτρια ώς πολύ πλανεμένους. Από Μασώνους που άφηναν τις στοές τους, μέχρι Αστρολόγους, που επιστρέφαν από το «ταξείδι» τους...».

   Η μητέρα Γαβριηλία ησυχαστικά εκοιμήθη στη Λέρο, οπου ίδρυσε Ησυχαστήριο. Η αγία των λεπρών και των πονεμένων έλεγε: «Βρες μια τρύπα στον τοίχο της φυλακής σου και δραπέτευσε! Για σένα όλος ο κόσμος θα είναι Ελευθερία και τότε θ’ ανακαλύψεις ότι μόνο η Αγάπη μετρά. Κι όπου υπάρχει Αγάπη, ακόμα και το να κόβεις δάκτυλα ποδιών και χεριών Λεπρών, φαγωμένα από την γάγγραινα και τα ποντίκια γίνεται στιγμή Ευλογίας κι ο Ήλιος ανατέλλει στην καρδιά σου κι από μέσα σου ξεπηδά το: Ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριον».

Τα αποσπάσματα του κειμένου και η φωτογραφία είναι από το βιβλίο: «Η ασκητική της Αγάπης» που έχει γράψει η πνευματική κόρη της μητέρας Γαβριηλίας η μοναχή Γαβριηλία και που έως τον Απρίλιο του 2003 είχε σημειώσει 17 εκδόσεις.

Ιωάννου Π. Μπουγά

Βιομηχανίες «Αγίων»

Βιομηχανίες «Αγίων»;

   Τον τελευταίο καιρό προτείνονται από διαφόρους κύκλους και με διαφόρους τρόπους πολλές αγιοποιήσεις διαφόρων προσώπων ( αγάμων κληρικών) που έζησαν και εκοιμήθησαν στα τέλη του περασμένου αιώνα στηνΟρθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος. Από αυτές τις προτάσεις απουσιάζουν Επίσκοποι, γυναικείες μορφές ή και μορφές εγγάμων κληρικών ή απλών λαϊκών παντός φύλου.

   Διάφορα μέσα μαζικής ενημερώσεως αναφέρουν ότι θα ακολουθήσουν και άλλες πέντε ή και περισσότερεςαγιοποιήσεις προσώπων που έδρασαν στον Ελλαδικό χώρο και κοιμήθηκαν πριν από λίγα χρόνια. Άρθρα σε διάφορα εκκλησιαστικά πρακτορεία ειδήσεων, τα οποία πρακτορεία έχουν αποβεί τα τελευταία χρόνια σημεία αναφοράς στον εκκλησιαστικό χώρο. Αποφαίνονται τα πρακτορεία αυτά ως γνώστες των αποφάσεων της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ως να πρόκειται οι νέοι Άγιοι να είναι νέοι Υπουργοί, Διοικητές Οργανισμών και άλλοι εξουσιαστές των κατά τα άλλα συμπαθών τάξεων του κόσμου. Γνωρίζουν και δηλώνουν ποιοί θα ανακηρυχθούν Άγιοι από την Εκκλησία. Το πρόβλημα δεν είναι βεβαίως η σύντομη χρονική διάρκεια από της κοιμήσεως των υπό αγιοποίηση προσώπων, γιατί ποτέ η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν καθόρισε συγκεκριμένα έτη από της κοιμήσεως, για την αγιοποίηση των αντανακλώντων την δόξα του Θεού πιστών ανά τους αιώνας.

   Το πρόβλημα είναι ότι κάθε παρέα, κάθε σέκτα, κάθε γιάφκα αφού αυτοονομαστεί γνήσια ορθόδοξη, διακηρύσσει ότι κατέχει την πάσα αλήθεια για την ορθόδοξη πίστη και φυσικά για το ποιός πρέπει να γίνει Άγιος, ο οποίος συνήθως έχει και κάποια σχέση με την ομάδα αυτή. Στην διαστροφή αυτή συνεπικουρούν ενίοτε και Ιερές Μονές.

   Το πρόβλημα ευρίσκεται στο ότι ο απλός λαός δεν εκφράζεται ελευθέρως διότι ως γνωστόν επηρεάζεται από «ειδικούς» Γέροντες, παντογνώστες Θεολόγους και βεβαίως από την προπαγάνδα των εχόντων συμφέροντα από τις συγκεκριμένες αγιοποιήσεις. Την σημερινή εποχή είναι πολύ εύκολο να επηρεάσει με πολλούς τρόπους συγκεκριμένες ομάδες πιστών προκειμένου να κατορθώσει κάποιος την αγιοποίηση ενός δικού του προσώπου. Και το παιχνίδι αρχίζει πρωτίστως μέσω του Διαδικτύου με συγκεκριμένες ιστοσελίδες όπου περιγράφονται θαύματα του υπό αγιοποίηση προσώπου, καταγράφονται συνεντεύξεις προσώπων που γνώρισαν τον «Άγιο», εκδίδονται βιβλία, φυλλάδια, τα οποία συνήθως επαναλαμβάνουν τα ίδια περί της ζωής του, ανευρίσκονται μαρτυρίες από την πεθερά του αδελφού ή την κουμπάρα του «Αγίου», φιλοτεχνείται η εικόνα του ή οι εικόνες του, συντάσσεται η ακολουθία του, αρχίζουν να ευωδιάζουν τα αντικείμενα που κατείχε, ανευρίσκονται παντού άμφιά του, καταγράφονται προφητείες που είπε για τον Αντίχριστο, για τον Πάπα, για την καταστροφή της Ελλάδος, για την κάρτα του πολίτη για τους ομοφυλόφιλους, για την λύση της μαγείας, για το πώς πρέπει να ζει ο καλός χριστιανός και άλλα ευτράπελα. Οργανώνονται εκδρομές σε μέρη που ασκήτεψε και έζησε, κατευθυνόμενοι πιστοί συρρέουν περιμένοντας το θαύμα, τυπώνονται εικονίτσες με την μορφή του αγιοποιημένη και το χειρότερο σε λίγο θα διαμοιράζονται τα λείψανά του και η παραγωγή συνεχίζεται, το εμπόριο καλά κρατεί εκμεταλλευόμενο την ιερή αφέλεια των πιστών.

   Αμφισβητούνται ή και καθυβρίζονται Επίσκοποι οι οποίοι τόλμησαν να ελέγξουν αυτές τις αγυρτείες και να διατρανώσουν το ορθόδοξο ήθος περί αγιοποιήσεων ενώ ασκούνται έμμεσες – αν όχι και άμεσες – πιέσεις ώστε η Ιεραρχία να επισπεύσει την αγιοποίησή (αφού και εν προκειμένω μάλλον περί αγιοποιήσεως, παρά αγιοκατατάξεως μπορούμε να μιλήσουμε).

   Όλα θυμίζουν Μεσαίωνα, έναν ιδιότυπο Μεσαίωνα με σύγχρονο ηλεκτρονικό τρόπο. Σημάδια Αγιολατρείας;

   Το ερώτημα που υπάρχει στους ελεύθερα πιστεύοντες στον Χριστό και στην Εκκλησία Του είναι: Ποιος καθορίζει αν τα υπό αγιοκατάταξη πρόσωπα έζησαν την ζωή του Χριστού ; Οι φανατικές ομάδες, οι έχοντες συμφέροντα ή η Εκκλησία Του δια των Επισκόπων ;

Ιωάννης Π. Μπουγάς

Απόψεις του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Δαμασκηνού για τις σχέσεις Εκκλησίας –κράτους

Απόψεις του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Δαμασκηνού για τις σχέσεις Εκκλησίας –κράτους

70 έτη από της κοιμήσεώς του

   

   70 έτη πριν από σήμερα στις 20 Μαιου 1949 εκοιμήθη ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Δαμασκηνός.

   Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Δαμασκηνός Παπανδρέου υπήρξε σπουδαία εκκλησιαστική προσωπικότητα της σύγχρονης Ελλάδος προ και μετά του Β ’παγκοσμίου πολέμου.

   Γεννήθηκε το 1980 στην ορεινή Ναυπακτία. Απέκτησε πλούσια μόρφωση σπουδάζοντας Νομικά και Θεολογία. Το 1922 εκλέγεται Μητροπολίτης Κορίνθου αναπτύσσοντας πλούσιο φιλανθρωπικό έργο. Ασκεί και καθήκοντα οικονομικού επιτρόπου της Εκκλησίας, συντάσσει τον Καταστατικό Χάρτη του Αγίου Όρους, λαμβάνει μέρος σε πολλές αποστολές της Εκκλησίας και ορίζεται πατριαρχικός έξαρχος στην Αμερική.  

   Στις 5 Νοέμβριου 1938 ο Δαμασκηνός εκλέγεται από την Ιεραρχία της Εκκλησίας Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, αλλά αναλαμβάνει τα καθήκοντα του στις 5 Ιουλίου 1941 επειδή δεν ήταν αρεστός στο δικτατορικό καθεστώς του Μεταξά.

   Αγωνίστηκε για την ανακούφιση από τον πόνο του στενάζοντος υπό τον Γερμανό κατακτητή ελληνικού λαού. Εργάζεται για την αναδιάρθρωση και την νομοθετική κατοχύρωση του Ο.Δ.Ε.Π και του Τ.Α.Κ.Ε.

   Ήταν προικισμένος ηγέτης και ανέλαβε Αντιβασιλεύς τα δύσκολα εκείνα χρόνια.

   Το 1945 ως Αντιβασιλεύς έθεσε την υπογραφή του στον Α.Ν. 536/1945 «περί ρυθμίσεως των αποδοχών του ορθοδόξου εφημεριακού κλήρου της Ελλάδος, του τρόπου πληρωμής αυτών και περί καλύψεως της σχετικής δαπάνης». Ο νόμος αυτός αποτελεί έργο του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού, ο οποίος κατόρθωσε την μισθοδοσία του Κλήρου από το Δημόσιο Ταμείο με έξοδα του κρατικού Προϋπολογισμού, όπως ο ίδιος ανέφερε στην Ι΄ συνεδρία της Ιεράς Συνόδου στις 3 Αυγούστου 1946: «Η αιτουμένη δαπάνη να καλυφθή δι’ ειδικής εμμέσου φορολογίας, ανοιγομένου ειδικού κεφαλαίου δι ίδιον της Εκκλησίας Λογαριασμόν εις τον κρατικόν προϋπολογισμόν».

   Κατά την πρώτη συνεδρία της ΙΘ’ Ιεραρχίας στις 22 Ιουλίου 1946 ανέφερε μεταξύ άλλων: «…από των πρώτων βημάτων της Ελληνικής Πολιτείας και προς τον σκοπόν της κατοχυρώσεως των δια του Συντάγματος θεσπισθέντων και της πραγματοποιήσεως της εις την Εκκλησίαν απονεμηθείσης ιδιαιτέρας και ειδικής προστασίας, η Πολιτεία ήσκησεν υπό το πρόσχημα της μερίμνης επί των καθ΄ έκαστα ζητημάτων της Εκκλησίας. Η τοιαύτη όμως αρμοδιότης της Πολιτείας δεν περιωρίσθη επί μόνον των εξωτερικών της Εκκλησίας, αλλ΄ ησκήθη πολλάκις (ως μη ώφειλεν) πέραν των κεκανονισμένων, ώστε να υπομιμνήσκη κρατικόν σύστημα, όπερ είναι ξένον προς την συνείδησιν και την παράδοσιν της Ορθοδόξου Εκκλησίας…».

    Δικαιώθηκε ο Δαμασκηνός εβδομήντα έτη αργότερα, όταν εν έτει 2019 η ελληνική κυβέρνηση δια στόματος του Υπουργού Παιδείας δήλωνε ότι οι προτεινόμενες επεμβάσεις στην εκκλησιαστική περιουσία και στην αλλαγή του τρόπου μισθοδοσίας των κληρικών γίνονται από ενδιαφέρον, δηλαδή με το πρόσχημα της μέριμνας.

   Στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για ύπουλα μεθοδευμένη επέμβαση σε εκκλησιαστικά θέματα με την σύμφωνη γνώμη και μερικών κληρικών, οι οποίοι προφανώς αγνοούσαν και αγνοούν τους αγώνες του Δαμασκηνού και άλλων Αρχιεπισκόπων προκειμένου να παραμείνει μακριά από την εκκλησιαστική διοίκηση κάθε κρατικό σύστημα ξένο προς την παράδοση της Ορθοδοξίας. Παρέμβαση την οποία ακόμη και σήμερα επιδιώκουν νεόκοποι διανοούμενοι, σύμβουλοι του εν έτει 2019 Υπουργού Παιδείας και αυλοκόλακες των εκκλησιαστικών αυλών, οι οποίοι αδυνατούν ή δεν θέλουν να αρθρώσουν απάντηση όταν ο Υπουργός Παιδείας επιρρίπτει ευθύνες στους κληρικούς της Ελλάδος και σε Ιεράρχες για την άρνηση να συμμετάσχουν σε προσχεδιασμένο διάλογο με ειλημμένες αποφάσεις, σχετικά με την μισθοδοσία τους, ενώ στην πραγματικότητα ο ίδιος ο Υπουργός επιθυμεί να ασκεί έλεγχο στην Εκκλησία, όπως έλεγε ο Δαμασκηνός.

   Κατά την Ι’ συνεδρία της 3 Αυγούστου 1946 ο Δαμασκηνός μιλώντας για την διαχείριση των ακίνητων της Εκκλησίας στην Βουλιαγμένη είπε: «Θα καταβληθή αναντιρρήτως κάθε προσπάθεια, αλλ’ ουδενός πρέπει να διαφεύγη ότι απητήθησαν αγώνες, τόσον δια την ανέγερσιν των λουτρών, όσον και δια την κυριότητά των διότι, ως γνωστόν, το Υπουργείον Τουρισμού επιμόνως εζήτει την δια λογαριασμόν του διαχείρισιν και εκμεταλλευσίν των». Δυστυχώς σήμερα μέλη της εκκλησιαστικής κοινότητας επιθυμούν την διαχείριση και εκμετάλλευση των ακινήτων της Εκκλησίας από τους κρατικούς υπαλλήλους, παρότι όπως ετονισε ο Δαμασκηνός απαιτήθηκαν αγώνες εκ μέρους της Εκκλησίας για την κατασκευή και συντήρηση αυτών των ακινήτων.

   Στην Κ’ σύνοδο της Ιεραρχίας στις 15 Ιουλίου 1948 ο Δαμασκηνός ως προφήτης και γνώστης της αρπακτικής διαθέσεως της εκάστοτε ελληνικής πολιτείας προς την Εκκλησία αναφέρει: «…διότι είναι γνωστή η ιστορία της εκκλησιαστικής περιουσίας, με τας απαλλοτριώσεις τας αναγκαστικάς, τα εξαμισθέντα δάνεια προς το Κράτος, με τας χαριστικάς παραχωρήσεις και τα εξατμισθέντα χρεώγραφα. Δυστυχώς από μακρών ετών η μεταχείρισις υπό του Κράτους της Εκκλησίας υπήρξε βαρύτατα ένοχος και ήκιστα στοργική. Δεν μνησικακεί δια τούτο η Εκκλησία, αλλά δικαιούται και οφείλει να παραπονήται και κατά συνέχεια έχει το χρέος, οι Ποιμένες αυτής να αμύνωνται των δικαίων της. Και το χρέος αυτό είναι τόσω μάλλον επιτακτικόν, όσω τούτο δεν αναφέρεται εις προστασίαν της ιδίας, των αμέσων οργάνων ή προσώπων αυτής, αλλά της μεγάλης αποστολής της, της πνευματικής, της κοινωνικής, της εθνικής αποστολής της».

   Οι ποιμένες της Εκκλησίας έχουν χρέος, όπως άφησε ως παρακαταθήκη ο Δαμασκηνός, να υπερασπίζονται τα δίκαια της Εκκλησίας γνωρίζοντας ότι το κράτος πάντοτε υπήρξε ληστρικό προς αυτην και όχι να πραγματοποιούν συμφωνίες, ερήμην της εκκλησιαστικής κοινότητας προς όφελος κρατικών παραγόντων και παραγοντίσκων.

   Πολλά άλλα εποίησε ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος και ας είναι οι πράξεις του και τα λεγόμενά του φωτεινοί οδοδείχτες ταπεινής πορείας για τους πιστούς της Εκκλησίας του Χριστού, οι οποίοι πρέπει να θυμούνται πάντα τους λόγους του: «Η μεταχείρισις υπό του Κράτους της Εκκλησίας υπήρξε βαρύτατα ένοχος και ήκιστα στοργική».

(Τα αποσπάσματα του κειμένου είναι από το βιβλίο του Αρχιμ. Θεοκλήτου Στράγκα, Εκκλησίας Ελλάδος ιστορία εκ πηγών αψευδών 1817-1967, Τομ. Δ. )

 Δρος Ιωάννου Π. Μπουγά

Θεολόγου Από: https://arxon.gr/2019/05/%CE%B5%CE%B2%CE%B4%CE%BF%CE%BC%CE%AE%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CE%AD%CF%84%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CE%BF%CE%AF%CE%BC%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9/?fbclid=IwAR2nMFR9145vG4HdDnXLW0AFrb_jmYw2HwoU89M6WqGYe_rICrjo2-HCnW4

Ο Χριστός γκρεμίζει τα τείχη των διακρίσεων

Nikos, "Κόρη" Λάδι σε χαρτί 1987

 Ο Χριστός γκρεμίζει τα τείχη των διακρίσεων

Κυριακή της Σαμαρείτιδος

Ηθικοφιλοσοφική προσέγγιση με απλούς λόγους

   Τρία μεγάλα τείχη, το ένα μεγαλύτερο του άλλου, γκρεμίζει ο Χριστός προς τιμήν της Σαμαρείτιδος για να συζητήσει με αυτήν και έτσι να συναντηθεί ουσιαστικά μαζί της. Το πρώτο τείχος ήταν αυτό του φύλου, το δεύτερο της φυλής στην οποία ανήκε η Σαμαρείτιδα και το τρίτο της προσωπικής της ηθικής. Το παρελθόν το παρόν και το μέλλον ενός ανθρώπου κλείνονται συνήθως εντός αυτών των τειχών, και ο Χριστός εκτός αυτών των τειχών δημιουργεί την εμπειρία της σχέσης, την εμπειρία του διαλόγου, την εμπειρία της συνάντησης. Με το γκρέμισμα αυτό συναντά την άνθρωπο αυτή ως πρόσωπο.

   Τα αρχαία χρόνια ο κόσμος απαξίωνε την γυναίκα. Ακόμη και αυτός ο Σωκράτης δεν της επέτρεπε να ακούει υψηλές διδασκαλίες, ο δε Αριστοτέλης την θεωρεί πιστή φύλακα των εσωτερικών πραγμάτων του σπιτιού. Η Παλαιά Διαθήκη μπορεί να είχε καθαρές αντιλήψεις για την γυναίκα ως μητέρα με το : τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου, οι Ραβίνοι όμως, οι διδάσκαλοι των Ισραηλιτών, απαξίωναν τις γυναίκες και δεν τους επέτρεπαν να ακούουν τις διδασκαλίες των. Αυτοί ακόμη οι μαθητές του Χριστού είχαν εμποτισθεί από παρόμοιες αρχές, γιατί απόρησαν όταν είδαν τον Χριστό να συνομιλεί με μια γυναίκα. Ο Χριστός λοιπόν γκρεμίζει το πρώτο τείχος που χώριζε τον άνδρα και την γυναίκα αυτό του φύλου και συνομιλεί, διαλέγεται με μια συγκεκριμένη γυναίκα.

   Δεν ήταν μόνον το φύλο, αλλά και της φυλής το τείχος εμπόδιο συνάντησης ανδρών και γυναικών. Οι Ιουδαίοι και οι Σαμαρείτες ήταν εχθροί. Η έχθρα των χρονολογείται πολλά έτη πριν από την συνάντηση του Χριστού με την Σαμαρείτιδα, για αυτό και δεν συναντώνται Ιουδαίοι και Σαμαρείτες και επομένως ήταν αντιπαθητική και εθνικά εχθρός. Πόσο μεγάλη δύναμη είχαν τα φυλετικά μίση, ιδίως κατά την αρχαιότητα το γνωρίζουμε από την ιστορία και τούτο φαίνεται και από την συμπεριφορά της Σαμαρείτιδος προς τον Χριστό όταν του λέει : Πως εσύ ένας Ιουδαίος συνομιλείς μαζί μου ;  Ο Χριστός όμως γκρεμίζει και το δεύτερο αυτό τείχος και συζητεί με την Σαμαρείτιδα. Γκρέμισε το παρελθόν με την πράξη Του έναντι της γυναικός, γκρεμίζει και τις μισάνθρωπες αντιλήψεις που είχε αυτή η γυναίκα, το περιβάλλον του και οι μαθητές του.

   Τέλος γκρεμίζει πέραν των τειχών της φυλής και του φύλου το ηθικιστικό τείχος συζητώντας με μια γυναίκα που εθεωρείτο μολυσμένη συμφώνως με τις ηθικές αντιλήψεις της εποχής της, επειδή είχε πολλές αμαρτίες. Αυτός που βρίσκεται πάνω από κάθε μολυσμό να συζητήσει με μια γυναίκα η οποία εθεωρείτο πόρνη από τους συμπατριώτες της επειδή είχε παντρευτεί πολλούς άντρες ; Ο Χριστός όμως γκρεμίζει και το τείχος της σεμνοτυφίας, το τείχος του ηθικισμού και βρίσκει στην προσωπική Του συνάντηση με την Σαμαρείτισα έναν αληθινό συνομιλητή. Βρήκε έναν άνθρωπο που αναζητά τον Θεό και της αποκαλύπτεται ως Μεσσίας που για πρώτη φορά το κάνει. Με ευγενικό τρόπο συζητά μαζί της ύψιστες αλήθειες που στην συνέχεια θα βιώσει η Εκκλησία Του.

   Η Εκκλησία Του, βιώνει αυτές « κατ’ εξοχήν οσάκις τελεί την θειαν Ευχαριστίαν, συνάγουσα « επί το αυτό » τα διασκορπισμένα τέκνα του Θεού εις έν σώμα άνευ διακρίσεως φυλής, φύλου, ηλικίας, κοινωνικής ή άλλης καταστάσεως, όπου « ουκ ένι δούλος, ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ», εις ένα κόσμον καταλλαγής και αγάπης ( Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Κρήτη 2016 )

   Ο αληθινά πιστός της Εκκλησίας δεν μισεί τον συνάνθρωπο του άλλου φύλου, ούτε τον αλλοεθνή, ούτε κυρίως τον αμαρτωλό αδελφό του θεωρώντας τον εαυτό του καλύτερο και καθαρό και όχι μόνο δεν τον μισεί αλλά δεν του επιτίθεται, δεν τον κατηγορεί αδίκως, δεν τον ειρωνεύεται, αλλά αντιθέτως προσπαθεί να επικοινωνήσει και να κοινωνήσει μαζί του. Σε διαφορετική περίπτωση είναι ένας υποκριτής χριστιανός, ένας κατ’ όνομα χριστιανός, ο οποίος ενδεχομένως να ευρίσκεται και στον χώρο της Εκκλησίας, αλλά μάλλον ευρίσκεται εκεί για να ικανοποίει τις όποιες συμφεροντολογικές ορέξεις του, όπως την προβολή του, το χρηματικό του όφελος και κάθε τι που τον καταξιώνει ψεύτικα επειδή είναι ανίκανος να επικοινωνήσει με τους ανθρώπους του περιγυρού του.

   Ο αληθινά πιστός αντιμετωπίζει τους συνάνθρωπούς Του όπως αντιμετώπισε ο Χριστός την Σαμαρείτισα, με αγάπη και καλωσύνη διαλέγεται μαζί τους τους για κάθε πρόβλημα που τους χωρίζει ακόμη κυρίως εάν αυτό το πρόβλημα αγγίζει την βαθύτερη ύπαρξη τους, διαλέγεται με σκοπό την αγαπητική ενότητα των πάντων.

Ιωάννου Π. Μπουγά

Θεολόγου

ΠΡΟΣ

ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΑΣ

ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

«...Οι άνθρωποι αυτοί “ πρέπει” να φέρονται έτσι, διαφορετικά θα αρρωστήσουν, ψυχικά ή σωματικά. Η αιρετικολογία τους αποτελεί και την “εργοθεραπεία” τους, για την ακρίβεια, δεν πρόκειται για πραγματική θεραπεία, αλλά για συντήρηση, εκτόνωση και ανακούφιση. Οποιαδήποτε προσπάθεια να πεισθούν λογικά θα αποβεί μάταιη».

(π. Βασίλειος Θερμός, Το Δίλημμα: Ορθοδοξία ή αίρεση, ως πρόβλημα ψυχικής ταυτότητας, Σύναξη τεύχος 59, 1996)

Μη πειθόμενος για μία και τελευταία φορά στα λεγόμενα του πατρός Βασιλείου Θερμού περί του ματαίου της απαντήσεως σε αιρετικολόγους, καταθέτω ψήγματα για προβληματισμό από όσους τουλάχιστον δεν βρίσκονται σε φάση θεραπείας.

Κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να είναι ό,τι θέλει, να πιστεύει όπου θέλει. Στην σημερινή κοινωνία ελάχιστα ενδιαφέρει πολλούς αν θα χαρακτηριστούν αιρετικοί.

Σαφώς και με ενέργειες των ηγετών της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας ή με συγκεκριμένες πολιτικές δεν συμφωνεί η Ορθόδοξη Πίστη.

Η πίστη της Ορθοδόξου Εκκλησίας κατοχυρώνεται με αποφάσεις Συνόδων και όχι από τις δικές μου απόψεις, του α΄ ή β΄ θεολόγου ή κληρικού, όσο σοφός κι αν είναι.

Ορθόδοξη Σύνοδος που να έχει καταδικάσει τους Ρωμαιοκαθολικούς ως αιρετικούς δεν υπάρχει.

Ας μην ξεχνούμε ότι στις Οικουμενικές Συνόδους συμμετείχε και η Εκκλησία της Ρώμης.

Ας μην ξεχνούμε ότι στις 7 Δεκεμβρίου 1965 έγινε και από τις δύο Εκκλησίες (Ορθόδοξη και Ρωμαιοκαθολική) η άρση του αφορισμού του 1054.

Βεβαίως και με τις απόψεις του Παπισμού έχουμε διαφορές. Βεβαίως και στο διάβα της ανθρώπινης ιστορίας υπήρξαν και υπάρχουν λάθη εκ μέρους της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, όπως Σταυροφορίες, Ιερά Εξέταση, Oυνία , εκπόρευση Αγίου Πνεύματος, πρωτείο, αλάθητο κ.α. Λάθη κάνουμε όλοι, κληρικοί και λαϊκοί, όλων των Εκκλησιών και όλων των Θρησκειών.

Όμως αφού εμείς κατέχουμε την αλήθεια, γιατί μας τρομάζουν οι άλλοι πιστοί άλλων ομολογιών;

Αν είμαστε αυτάρκεις στην πίστη μας, γνώστες της αλήθειας, ποιο το πρόβλημα να δείξουμε την όποια ανωτερότητά μας, παραχωρώντας στους αδελφούς μας Ρωμαιοκαθολικούς Χριστιανούς τόπο Λατρείας ;

(Εξάλλου ο Ορθόδοξος Ναός δεν είναι κάτι μαγικό. Τα υλικά του Ορθόδοξου Ναού καθαγιάζονται με την τέλεση της ευχαριστιακής συνάξεως, γι’ αυτό και η Ορθόδοξη Εκκλησία τελεί την Θεία Λειτουργία οποιαδήποτε ώρα και σε οποιοδήποτε τόπο).

Αν φοβόμαστε, τότε σημαίνει ότι δεν πιστεύουμε αληθινά στον Χριστό, διότι η αγάπη έξω διώχνει τον φόβο.

Η Ορθοδοξία όμως διαλέγεται και διάλογος δεν σημαίνει μόνο λόγια, αλλά και πράξη, πράξη συνάντησης.

Αλλά και αν κάποιοι θέλουν να χαρακτηρίζουν τους Ρωμαιοκαθολικούς ως αιρετικούς, τότε :

Γιατί ο Χριστός, όταν δεν τον δέχτηκαν οι Σαμαρείτες και οι μαθητές Του  Ιωάννης και Ιάκωβος ήταν έτοιμοι να κατεβάσουν πυρ από τον ουρανό για να καταστρέψει τους Σαμαρείτες, είπε: «ουκ ήλθον ψυχάς ανθρώπων απολέσαι αλλά σωσαι»; (Λουκ Θ’ 54-56)

Γιατί ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης αναφέρει: «Ο πάτερ Κασσιανός έλεγε πως όλοι οι αιρετικοί θα χαθούν.

-    Εγώ αυτό δεν το ξέρω, αλλά πιστεύω μόνο στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Σ’ αυτήν βρίσκεται η χαρά της σωτηρίας με τη Χριστομίμητη ταπείνωση;» (Αρχ. Σωφρόνιος, «Ο Γέροντας Σιλουανός του Άθω», σελ. 521).

Γιατί «καρδία ελεήμων είναι καύσις καρδίας υπέρ πάσης της κτίσεως, ήγουν υπέρ των ανθρώπων, και των ορνέων, και των ζώων, και των δαιμόνων, και υπέρ πάντος κτίσματος... Και δεν δύναται να υποφέρει να βλέπει ή ν’ ακούει βλάβην τινά ή λυπηρόν εις την κτίσιν. Και δια τούτο  εύχεται και υπέρ των εχθρών της αληθείας και υπέρ των βλαπτόντων αυτόν...»; (Ισαάκ ο Σύρος, Ασκητικός Λόγος 81)

Μήπως ισχύει αυτό που λέγει ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής;

 «Επειδή ημείς εσμέν φιλόϋλοι και φιλήδονοι, και ταύτα της εντολής μάλλον προτιμώντες δια τούτο τους μισούντας αγαπήσαι ου δυνάμεθα αλλά και τους αγαπώντας δι’ ταύτα πολλάκις αποστρεφόμεθα...» (PG 90,917).

Για όσους όμως αποφεύγουν βαρύγδουπους χαρακτηρισμούς ισχύουν:

•   « Ότε του πυρός τας γλώσσας διένειμε, εις ενότητα πάντας εκάλεσε.  Και συμφώνως δοξάζομεν το Παναγιον Πνεύμα...»

•   «Καλότυχη είναι η ψυχή που αγαπά τον αδελφό της, γιατί ο αδελφός μας είναι η ζωή μας» ( Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης)

•   «...Ναι συνέβη πολλές φορές στον Πατριάρχη να μιλήσει για “τον πρεσβύτερον αδελφόν ημών, τον Πάπαν Ιωάννην Παύλον Β΄”,  “τον  επίσκοπον της αρχαίας Ρώμης, μεθ’ ου εν κοινωνία αγάπης ευρισκόμεθα”. Πάντα όμως διευκρίνιζε ότι δεν θα μπορούσε κανείς να προχωρήσει προς την ενότητα παρά μόνο εν φόβω Θεού, εν ειλικρινεία και συνέσει... Ο Πάπας απάντησε ότι πράγματι η εξουσία του δεν έχει νόημα παρά ως διακονία... Οι πιστοί χειροκρότησαν για πολύ τους δύο άνδρες και επευφήμησαν τον εναγκαλισμό τους πάνω στο τάφο του αποστόλου Πέτρου . Μαζί ήρθαν στο κεντρικό εξώστη της βασιλικής για να πουν την προσευχή Angelus και να δώσουν την ευλογία τους στο πλήθος. Και όταν αυτοί επρόκειτο να διασκορπισθούν ο Πατριάρχης τους φώναξε :

“ Θάρρος ! Ας έχουμε αγάπη!”»

( Olivier Clement, Η αλήθεια ελευθερώσει υμάς – Συνομιλώντας με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο Α’ ,σελ 242)

Ο δρόμος για την ενότητα είναι μακρύς και οδηγός είναι μόνο ο γνήσιος διάλογος αγάπης και “όχι” φανατισμοί και  μισαλλοδοξίες.

γράφει ο Ιωάννης Μπουγάς,

ο ονομαζόμενος: αθεολόγητος,

αιρετικός, άπιστος, υλιστής,

μασόνος, πνευματιστής,

ορθολογιστής, βλάσφημος,

ασεβής, αρνητής, 

ανερυθρίαστος, θεολόγος. 

Ερωτήματα τινά περί του Ηγουμένου Φιλοθέου Ζερβάκου και της συζητούμενης αγιοποιήσεως του

 Ιωάννου Π. Μπουγά, Θεολόγου,

Διδάκτορος Νεωτέρας Ελληνικής Ιστορίας.

    Τον τελευταίο καιρό πολύς λόγος γίνεται περί αγιοποιήσεως του μακαριστού Ηγουμένου της Μονής Λογγοβάρδας Αρχιμανδρίτου Φιλοθέου Ζερβάκου (1884-1980). Πραγματοποιούνται συζητήσεις, ημερίδες, μάλιστα τελευταία εγκρίθηκε και περί αυτού Διδακτορική Διατριβή από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, η οποία βεβαίως και δεν αποτελεί κριτήριο αγιότητος όσο επιστημονικά άρτια και αν είναι, εκτός αν άλλαξαν τα κριτήρια αναγνωρίσεως αγίων στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Αργότερα ίσως οι υποστηρικτές της αγιοκατατάξεως του συγκεκριμένου κληρικού την επικαλεστούν ως στοιχείο για να δηλώσουν τα σημεία της αγιότητός του.

    Σκοπός του συγκεκριμένου άρθρου δεν είναι να προβληματίσει περί του τρόπου αγιοποιήσεως των «ξεχωριστών» μορφών στην Εκκλησία του Χριστού, αφού τον τελευταίο καιρό υπάρχει ήδη έντονος προβληματισμός για το αν οι ανακηρύξεις αγίων γίνονται επειδή έχει το υπό αγιοκατάταξη πρόσωπο «καθιερωθεί»  στην συνείδηση των πιστών και τιμάται από αυτούς ή  επειδή έχει καθιερωθεί «μιντιακά» και με συγχρόνους διαφημιστικούς τρόπους.

    Σκοπός του άρθρου είναι να θέσει κάποια ερωτήματα περί του Αρχιμανδρίτου Φιλοθέου Ζερβάκου και περί της ζητούμενης αγιοποιήσεως του.

   Προβληματίζει και δημιουργεί ερωτηματικά σε κάθε σκεπτόμενο χωρίς ιδεολογήματα πιστό η θέση ορισμένων Ιεραρχών, οι οποίοι εγνώριζαν τον Φιλόθεο Ζερβάκο και την δράση αυτού. Τα ιστορικά ντοκουμέντα  ομιλούν:

Από 11 μέχρι και 21 Φεβρουαρίου 1952 συνήλθε η ΚΒ’ Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος και συζητήθηκε το ζήτημα της παραχωρήσεως της εκκλησιαστικής περιουσίας στο Κράτος. Στην Ε΄ Συνεδρία 19-2-1952 συζητώνται από τους Ιεράρχες οι προτάσεις της Εκκλησίας σχετικά με την εξαίρεση από την παραχώρηση της περιουσίας κάποιων ιστορικών Μονών.

   Ζητήθηκε τότε από τον Μητροπολίτη Αιτωλοακαρνανίας Ιερόθεο το εξής : Έχω την γνώμην, αφ’ ενός μεν ότι ομού μετά των Ιερών Μονών Λαύρας και Μεγάλου Σπηλαίου Καλαβρύτων πρέπει να εξασφαλισθή και η εν Πάρω Ι. Μονή της Λογγοβάρδας.

Αφού ο Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων και άλλοι Αρχιερείς εξέφρασαν την λύπη τους για την απώλεια της Μοναστηριακής περιουσίας, ο διάλογος συνεχίστηκε:

Αιτωλοακαρνανίας Ιερόθεος : πρέπει να εξαιρεθεί και η Μονή Λογγοβάρδας εν Πάρω, ης οι μοναχοί είναι πρότυπα μοναχών.

Πατρών Θεόκλητος : Η Μονή Λογγοβάρδας δεν θεωρείται ιστορική Μονή εν τη συνειδήσει του λαού, αλλά ιστορικαί Μοναί θεωρούνται παρά πάντων οι εξαιρούμεναι δύο Μοναί των Καλαβρύτων, η της Λαύρας και η του Μ. Σπηλαίου.

Ύδρας Προκόπιος : Καίτοι μετά πολλού πόνου ψυχικού ετάχθην με την άποψιν της παραχωρήσεως κτημάτων, όμως δεν νομίζω ότι έπρεπε να εξαιρεθή και η Λογγοβάρδα………………

Αθηνών Σπυρίδων :  Εγώ έχω σχηματίσει καλήν γνώμην περί των Μοναχών της Ι. Μονής Λογγοβάρδας.

 Μεσσηνίας Χρυσόστομος : Μακαριώτατε, Άγιοι Αδελφοί, το ενδιαφέρον του Σεβ. Μητροπολίτου Αιτωλοακαρνανίας περὶ της Ι. Μονής Λογγοβάρδας μάς συνεκίνησε χθές εν τη συνεδρία της Επιτροπής. Αλλά επληροφορήθημεν παρ’ αυτού, ότι η Ι. Μονή Λογγοβάρδας, αυτή καθ’ εαυτήν, δεν εχει περιουσίαν, αλλ’ η περιουσία της Μονής ταύτης ανήκει εις τους Μοναχοὺς αυτής, επ’ ονόματι των οποίων είναι γεγεγραμμένη, και άρα ως τοιαύτη των Μοναχών δεν υπόκειται εις απαλλοτρίωσιν, ως ιδιωτική περιουσία και κατά συνέπεια ο Σεβ. Αιτωλοακαρνανίας δεν φρονώ ότι έχει δίκαιον κοπτόμενος υπὲρ της περιουσίας της Ι. Μονής.

 Αμέσως μετά ο οικείος Ιεράρχης Μητροπολίτης Παροναξίας  Αμβρόσιος ανέφερε ότι οι Μοναχοὶ της Μονής Λογγοβάρδας έχουν διαπράξει αρκετά κανονικά παραπτώματα :  Παράλειψιν θα απετέλει αν, ως οικείος Ιεράρχης δεν έλεγον και εγώ τινά περί της Ι. Μονής Λογγοβάρδας, ήτις εκ μέρους του Σεβ. Αιτωλοακαρνανίας παρουσιάσθη ενταύθα ως πρότυπος Ι. Μονή περί της οποίας υπάρχει παρά πολλοίς η ανωτέρω αγαθή γνώμη. Ο Σεβ. Α. Αιτωλοακαρνανίας ως επί 20ετίαν Μητροπολίτης Παροναξίας, εσχημάτισε την ανωτέρω γνώμην περί της Μονής ταύτης, και οφείλω να ομολογήσω ότι και εγώ πριν ή εργασθώ ως Αρχιερεύς του τόπου αυτού είχον αρίστην περί αυτής εντύπωσιν εκ πληροφοριών. Ατυχώς όμως τα πράγματα με διέψευσαν. Αποκρύπτονται απ’ εμού τα πραγματικά έσοδα της Μονής, ο προϋπολογισμός αυτής διαρκώς έχει τα αυτά έσοδα και έξοδα και εις αυτόν παρατηρείται ένα «στάτους κβό» και παρά πάσαν αλήθειαν και πραγματικότητα διαδίδουν σκοπίμως ότι ο οικείος Ιεράρχης αφαιρεί εκ των εσόδων της Μονής και σκοπίμως παρουσιάζουσιν εις τους επισκέπτας ως πτωχήν την μονήν λέγοντες ότι μόνον όταν πηγαίνει ο οικείος Μητροπολίτης συντρώγουσιν εις κοινήν τράπεζαν, ενώ κατά κανόνα τρώγουσιν ιδία έκαστος Μοναχός. Προς τούτοις έχουσι « διευθυντήριον», το οποίον διοικεί την Μονήν άνευ γνώσεως του Ιεράρχου, ο δε Ηγούμενος της Μονής φεύγει εξ αυτής και μεταβαίνει εις διάφορα μέρη της Ελλάδος άνευ αδείας του Μητροπολίτου και πάντοτε επί χρήμασιν εξομολογεί. Που η αγιότης, εν τοιαύτη περιπτώσει, των Μοναχών της Λογγοβάρδας και του Ηγουμένου αυτής;

Λαρίσης Δωρόθεος : Ο Ηγούμενος της Λογγοβάρδας, μεταβάς εις Λάρισαν εξωμολόγησε χριστιανούς άνευ αδείας μου, αναχωρών δε και διαδίδων ότι μεταβαίνει εις Αθήνας ίνα εξομολογήσει τον Βασιλέα και αυτόν τον Αρχιεπίσκοπον, προέτρεψε χριστιανούς να εξομολογηθώσιν εις παλαιοημερολογίτας ψευδοκληρικούς.

Χαλκίδος Γρηγόριος : Ο Ηγούμενος Φιλόθεος Ζερβάκος χαίρει υπολήψεως εις τινά μέρη της Ευβοίας, ένθα μεταβαίνει προς εξομολόγησιν…[1].

   Αναρωτιέται κάθε καλόπιστος χριστιανός αν κληρικός, ο  οποίος διαπράττει κανονικά παραπτώματα, τα οποία ανέφεραν οι Ιεράρχες της εποχής του μπορεί να αγιοποιηθεί ;

   Αν ένας ηγούμενος «ιδιωτικής» μονής προτείνεται προς αγιοποίηση  γιατί άραγε οι σημερινοί ηγούμενοι οι συστήσαντες ακτιβιστικού τύπου Ι.Χ.  μονές (βλέπε τους γνωστούς περιφερόμενους ανά το Πανελλήνιον και όχι μόνον) να μην αγιοποιηθούν μελλοντικά αφού και οπαδούς έχουν και τα «μίντια» χρησιμοποιούν και τους Επισκόπους της Εκκλησίας τους έχουν γραμμένους… όπως έκαμε – κατά την παραπάνω μαρτυρία- και ο Ηγούμενος Φιλόθεος Ζερβάκος ;

---

[1] Θεοκλήτου Α. Στράγκα, Αρχιμανδρίτου, Εκκλησίας τής Ελλάδος Ιστορία εκ πηγών αψευδών 1817-1967, τ. Δ΄, Αθήναι 1971, σελ.  2681-2682.